opdrachten.jpg

Scheer je schaduw in model en vergroot je impact

Eén stem in de ruimte komt er bovenuit. Michiel. Ik hoor hem suggesties geven die tot de verbeelding spreken:
‘Contrast verrast. Met suggestie kun je veel meer bereiken dan met de werkelijkheid.’

Van vele markten thuis
Hij vervolgt met een gouden tip voor politici:
‘Bij het probleem wegblijven en erom heen werken.’

Ook van probleemanalyse en strategisch management heeft hij verstand:
’Pak de grote lijnen. Niet een klein brokje uitvergroten.’

Waar ik ben?
Op beeldhouwles. Zaterdagmorgen. Met tien medecursisten. De een zit bij de politie. De ander in het bedrijfsleven. Onderwijs, zorg en ondernemerschap zijn ook vertegenwoordigd. We hakken en vijlen. En kijken voortdurend op afstand naar de bereikte effecten.

Ik: “Jouw uitspraken zouden niet misstaan in een managementboek, Michiel. Het zijn stuk voor stuk bruikbare one-liners.”
‘Je mag ze gebruiken als quote.’
“Deal.”

Boek landschap

Zijn achtertuin grenst…
Michiel Linders is geen cursist. Maar onze docent. Beeldend kunstenaar. En huis-, tuin- en keukenfilosoof. Even later hoor ik hem alweer goud spuwen:
“Ergens een kleine schaduw, doet al iets in de vorm.”

Het is de kunst om effect op de goede plek te krijgen. Zit je te rommelen dan wordt het beeld onrustig. En zie je de grote lijnen niet meer. Kopieer je exact de werkelijkheid? Dan krijg je een steriel Ikea beeldje.

… aan mijn voortuin
Mensen zijn net zo. Grote contouren geven een eerste indruk. Schaduwen op de verkeerde plek leiden af. Of creëren afstand. Schaduwen op een goede plek geven diepgang. En wekken interesse.

Heb je een hinnikend lachje? Dan kan je twee kanten op. Het is een kwestie van timing. En doseren.

Het hier en nu voorspelt de toekomst
In reflectiegesprekken ben ik altijd op zoek naar dat ene beeldje in de film. Dat afleidt of stoort. Of een gemiste kans in zich heeft. Ik spoel in gedachten de film terug. En pik de ’still’ eruit waarop het gebeurt.

Dat moment duiden met woorden. Zonder in onnodige uitvergrotingen te vervallen. Voelt net als beeldhouwen. Maar mensen vind ik toch interessanter. Die kunnen hiermee naar de volgende ronde. Een beeld niet. Maar zelfs in een beeldhouwwerk kun je iedere keer weer nieuwe dingen ontdekken.

Ontbrekende puzzelstuk

Doen, doen, doen en nog een keer… doen
Weet je wat je verstorende schaduwen zijn? Of dat je iets nog niet doet? Dat brengt je nog geen vaardigheid om het anders te doen. Hoe kom je daar dan wel? Het komt pas dichterbij als een ander voordoet hoe het anders kan. Nog beter is het, om zelf te oefenen. Veel oefenen. Dan leer je ook te anticiperen.

Naar jezelf kijken is lastig. Scherpe randjes worden in de interactie goed zichtbaar. Laat anderen je daarbij helpen.

Goede vraag
Ik kreeg laatst een verrassende vraag van een paar jongemannen.

“Leer jij mensen nou behendig wegduiken bij moeilijke situaties? Het is voor ons nu duidelijk om te zien wanneer Jan in dubio zit. Dat wordt lastiger als zijn gedrag gepolijst wordt.”

Mijn antwoord daarop
“Jans gedrag is zijn manier om te uiten waar hij voor staat. Zoals jullie het beschrijven is het een doel op zich. Dan heb je het over opportunisme. Of overleven in een organisatie. Nee, Jan wil echt meer van zichzelf laten zien. Alleen kan hij dat nog niet altijd.”

“Hij wil met zijn nieuwe aanpak het ‘hier en nu’ en het hogere doel met elkaar verbinden. Pas als jullie dat geloven en het voor je zien, is het goed. En daar mogen jullie hem op aan spreken.”

Onzichtbaar maar…
Zo mensen naar elkaar toe te mogen punniken, daar word ik heel blij van. Het liefst zou ik nog een paar weken achter het behang willen zitten. Om te luisteren hoe ze elkaar weten te vinden. Ik hoop dat ik dan de verleiding kan weerstaan om ook wat te gaan roepen.

canstockphoto26058036

Uit één stuk
Zijn het ‘hier en nu’ congruent met het hogere doel? Dan staat de boodschap als een huis. Maar het gaat net al bij Jan pas leven als het anderen raakt. En dat kan alleen maar als je iets van jezelf erin legt.

Wie ben jij?
Wat drijft jou als mens? Dat is letterlijk de kop van jouw grote verhaal. Daar moeten dingen in zitten die jij hartstikke leuk vindt.

Zoek naar contrast. Geen volledigheid. Als de dag van gisteren herinner ik me bijvoorbeeld iemand, die zei: “Ik ben Margot. En ik hou van yoga en paardrijden.” Dat riep een beeld op dat schreeuwde: “Hè?” Maar het bleef wel hangen. Na al die tijd weet ik zelfs nog dat ze projectleider in de ICT is.

Na de kop, een romp en een staart
Het belangrijkste deel is de romp van je verhaal. Jouw hogere doel. Wat is je visie? En hoe ga je daarvoor?

En de boodschap zit in de staart. Wat geef je anderen mee? Waarvoor kunnen ze bij jou aankloppen?

Te pas en te onpas paraat
Ik weet niet hoe het met jullie is. Maar mijn eigen verhaal vind ik altijd lastig. Voor een ander spel ik het zo uit. Ik vergeet vaak iets persoonlijks te vertellen. Mag ik stiekem even oefenen? Ik bedenk me dat ik met jullie nu honderden keren tegelijk kan oefenen. Alvast dank.

Fluisteren in oor

“Ik ben Britta Bouma. Ik ben al meer dan 30 jaar samen met Paul. We hebben een tweeling van 18 jaar, een hond en twee katten. Ik hou van thee met melk. En van beeldhouwen. Met allerlei materialen. En met mensen.

Met klei bouw ik beelden op. Met steen en hout hak ik en vijl ik tot mijn beeld overblijft. En met mensen doe ik beiden: opbouwen en bijvijlen. Behalve het hakken dan…”

De kunst van het weglaten
Wil jij dat Michiel zijn blik op jouw wereld komt werpen? Klik dan hier. Door zijn oogharen ziet jouw organisatie er vast heel anders uit. Ik garandeer je een paar mooie observaties. Die wellicht kapstokken zijn voor nieuwe beweging.

Een kunstenaar is meester in het weglaten. De grote lijnen tellen voor hem. Zolang die congruent zijn, kan hij aan de slag met suggestie.

Ben jij daar ook klaar voor?

Britta Bouma – Hidden Values